Het vorige nieuwsbericht eindigde met Vele handen maken licht werk. En zo was het ook dit weekend.
De organisatie van het festival had, in samenspraak met ons, gekozen voor Anna Reutinger, een Amerikaanse kunstenares (nu woonachtig in Brussel) die met textiel, natuurlijke verfstoffen en restmaterialen werkt. Bij een eerder bezoek aan de kerk werd ze getroffen door de rouwborden, het grafschrift en de herenbank van de Ripperda’s, aanzienlijke bewoners van het dorp die vanzelfsprekend met naam, toenaam en familiewapens worden genoemd. De strooien hoeden in de kerk brengen een ode aan de duizenden mensen die hier hebben gewoond en naamloos zijn gestorven en vergeten. Zoals de bloemperken op het kerkhof aan de noordzijde van de kerk de naamloze doden eren die te arm waren voor een steen.
De tentoonstelling of installatie kreeg de titel “I will pick up the cat poop in the yard”, ik ruim de kattepoep in de tuin wel op. Geïnspireerd door het idee van noaberschap, het omzien naar elkaar in een gemeenschap, werden de bezoekers uitgenodigd om na te denken over beloftes die ze aan hun buren of buurtgenoten wilden doen. De gewone dagelijkse vriendelijkheid die het leven voor iedereen een beetje mooier maakt. Verbinding als kleine tegenkracht in een verdeelde wereld.
Men kon op een zijden lint en met een speciale pen een belofte opschrijven. Het lint werd daarna in een verfbad gedompeld (rood van meekrap, geel van uienschillen en bruin van walnootdoppen), waarna de tekst zichtbaar bleef (vgl de batiktechniek)
De eerste dag was het lekker druk, de tweede dag rustiger. Al met al kwamen er zo’n 340 bezoekers op ons af, goed gemutst, openhartig, benieuwd, soms gauw in en uit, dan wachtte een optreden in een andere kerk, maar velen liepen juist in alle rust rond, benieuwd naar de expositie en benieuwd naar de kerk zelf. We leidden ze rond, ook naar de zolder, waar je zomaar 850 jaar terug in de tijd kijkt.
De mooie verhalen die zo’n uitnodiging oplevert! “Zullen we weer een watergevecht houden?” “Samen de heg scheren?” “Laten we vriendelijk zijn voor elkaar.” “Ik zal luisteren naar je trompet” (in plaats van me te ergeren! was de mondelinge toelichting) “Wat ben ik blij met jullie als buren!” “Eindelijk een drankje” “Ik beloof, je nooit te vergeten” “Luisteren-geduld-luisteren”.
Tussen de bedrijven door was er een lekkere lunch, door twee mensen van onze commissie bereid. Zo zonnig allemaal.
Heel verrassend waren de ervaringen van mensen die al jaren in deze kerk komen en haar een beetje als ‘hun’ kerk beschouwen. Sommigen komen van ver: Noord Holland of Zeeland. Sommigen kenden we wel, maar anderen helemaal niet. Ze voelen het aan als een gastvrije, eerbiedige en levendige plek. Dat is wel echt heel mooi en motiverend!
De zondagmiddag eindigde verrassend. Lynn en Anna leerden Loethe hoe ze met kneedgum en een stempelkussen mooie afdrukken kon maken.
